Os vasos chamados de 'paredes finas' ilustran unha categoría cerámica de pequenas cuncas e copas de paredes moi delgadas e finas, que parecen ter servido como vasos para beber (vasa potoria) no servizo de mesa, ata que o uso do vidro non se xeneralizou para tal fin.

Dende o punto de vista técnico, algunhas destas modalidades de cerámica constitúen probablemente o máximo expoñente da perfección acadada polos oleiros de época romana no manexo do torno rápido, perfección que roza a liña do alarde técnico nos vasiños chamados de 'casca de ovo', debido á extrema delgadeza das súas paredes (inferior a 0,5 mm).

Os produtos atopados en Lugo proveñen de centros foráneos, presentes na cidade dende os primeiros momentos de ocupación, como os obradoiros itálicos ou gálicos, e posteriormente peninsulares, entre os que cabe destacar os obradoiros da Bética, situados no sur da península e, en maior medida, do veciño obradoiro zamorano de Melgar de Tera, activo a partir do último terzo do século I d.C.