Baixo este epígrafe recóllese aquela cerámica común de cociña e mesa, denominada así por ser de uso máis habitual e cotiá. Durante as primeiras décadas da cidade, conviven os produtos cerámicos tanto de procedencia romana como de tradición indíxena, estes ricamente decorados con estampados, espatulados, etc. Nos dous séculos posteriores, impóñense as modas e modelos xa plenamente romanos, onde podemos atopar un variado repertorio formal, destinados aos máis variados usos: olas de cociña e almacenaxe, tapadeiras, vasos, cántaros e xerras, bandexas, morteiros, recipientes de engobe vermello e outros algo máis exóticos. Nesta etapa tamén se establece na cidade unha importante industria oleira de cerámica común, que dedica parte da súa produción á exportación a outras zonas limítrofes. A partir de finais da terceira centuria e sobre todo durante o século IV d.C., esta industria local decae como consecuencia da desaparición da meirande parte dos talleres oleiros. Pero as producións de cerámica común, seguen presentes na cidade a través dos produtos de cerámica engobada e cerámica de pasta gris, de gran calidade, moitas delas imitando as producións tardías da terra sigillata.