Fíbula do tipo arco/ponte, co corpo realizado en bronce, á cera perdida, con posterior aplicación dos sistemas de enganche e finalmente enriquecida cun recubrimento de ouro na práctica totalidade da superficie, probablemente por amalgama, e adornada no seu anverso con motivos xeométricos e catro cápsulas para doas circulares de pasta vítrea.

As fíbulas de arco constitúen un dos elementos máis característicos e definitorios das poboacións “xermánicas” no tránsito do mundo tardorromano á alta idade media, contando cunha enorme distribución, no seu gran número de variantes tipolóxicas, por toda a Europa occidental, acorde a un período de gran mobilidade da poboación e fortes fluxos migratorios.