A vaixela fina de mesa, coñecida como terra sigillata, recoñécese pola súa característica cor vermella e por levar inscrito, no fondo da vasilla o sigillum ou selo co nome do oleiro. Os primeiros produtos deste tipo presentes en Lucus Augusti proceden dos talleres de Arezzo (Italia), de aí a denominación de terra sigillata itálica.

A partir do 25-30 d.C. os talleres itálicos son substituídos polos produtos procedentes de obradoiros da Galia (terra sigillata gálica), maiormente do sur (La Graufesenque, Montans …). Na época de Claudio-Nerón fai a súa aparición no mercado lucense a terra sigillata hispánica, que toma como modelos as formas itálicas e sobre todo sudgálicas, destacando as formas e estilos decorativos dos obradoiros de Tritium Magallum (Tricio, Val do Ebro).

Os tipos cerámicos máis frecuentes nas mesas lucenses son pratos, copas e cuncas que poden ser lisos ou fermosamente decorados a molde. A partir do século IV d.C., estas cerámicas finas evolucionan, cambiando as técnicas de produción, as formas e os estilos decorativos. A esta época pertencen as abundantes mostras de terra sigillata hispánica tardía, procedentes maioritariamente dos vales do Ebro e Douro. Paralelamente aparecerán tamén novos modelos como a terra sigillata estampada ou gris (tamén paleocristiá) e as sigillatas claras de procedencia norteafricana.