Fragmento de bordo, recortado, dun gran prato ou fonte de terra sigillata africana clara C. Trátase dun prato de gran tamaño, cun bordo plano ascendente e decorado con relevos aplicados. Na decoración represéntase unha embarcación coas velas recollidas, sendo ben visibles os mastros e as cordas. Ademáis, aliñadas sobre a borda, aparecen catro cabezas humanas de tamaño desproporcionado. Unha quinta figura, de pé na popa, parece ollar o horizonte. A actitude deste personaxe suxere que nos achamos ante unha imaxe do famoso mito de Ulises e as sereas, pero tamén pode facer alusión a unha escena da pasaxe biblíca de Jonás e a balea.

A terra sigillata africana elaborouse na África Proconsular e Mauritania (de Alxeria a Libia, con Tunisia como epicentro), entre os séculos I e VII d. C. Presenta un verniz alaranxado ou vermello-alaranxado e as pezas foron decoradas con barbotina, roda, con motivos estampados, con relevo aplicado e con molde. Atendendo ao seu lugar de produción e á súa evolución cronolóxica, distínguense ata sete producións diferentes (A, A/D, C, C/E, E, D e as producións continentais). De forma xeral, a sigillata africana atopou un bo mercado na Península Ibérica, sobre todo na metade sur e zonas costeiras, incluídas as costas galegas. Con todo, en Lucus Augusti apenas está presente dunha forma testemuñal, aínda que con exemplares excepcionais como este.