Fragmento de bordo dunha fonte ou pátera de terra sigillata africana clara C. Trátase dun prato de gran tamaño, cun bordo plano ascendente e decorado con relevos aplicados. A decoración que se conserva consiste nun relevo aplicado coa figura dun xabaril e un arbusto sobre o que repousa unha pomba. Ambos os dous motivos atopan o seu paralelo en Ostia. Este fragmento puido pertencer ao mesmo recipiente que a peza co motivo da embarcación.

A terra sigillata africana elaborouse na África Proconsular e Mauritania (de Alxeria a Libia, con Tunisia como epicentro), entre os séculos I e VII d. C. Presenta un verniz alaranxado ou vermello-alaranxado e as pezas foron decoradas con barbotina, roda, con motivos estampados, con relevo aplicado e con molde. Atendendo ao seu lugar de produción e á súa evolución cronolóxica, distínguense ata sete producións diferentes (A, A/D, C, C/E, E, D e as producións continentais). De forma xeral, a sigillata africana atopou un bo mercado na Península Ibérica, sobre todo na metade sur e zonas costeiras, incluídas as costas galegas. Con todo, en Lucus Augusti apenas está presente dunha forma testemuñal, aínda que con exemplares excepcionais como este.